Ik ben in Mozambique! Portugees sprekende en lachende
mensen, palmbomen, gaten in de wegen, schilderijen die je volgen
terwijl je eet in restaurant, in de lucht gehouden voor de ramen, door
de lacals die geld nodig hebben, politie mannen met dikke AK47 in de
aanslag die mij elke dag lastig gevallen hebben tot nu toe (ze bedenken
de mooiste neppe overtredingen -drug die je niet hebt of spookrijden
terwijl je in een file staat en willen alle doekoes van je anders ga je
mee de cel in), muggen met malaria en ik zonder pillen omdat ik op de
bon vooi met een stel duitsers mee lifte naar Maputo..waar ik de longen
uit mijn lichaam schreeuwde toen ik zag wie er in een van de vele
backpackers met een drankje aan tafel zat: HENRIKE!
(zonsondergang terugweg van dagje strand, studenten atelier, aida en Tsi, Matalanatana en Thomas, mijn favoriet uit zijn collectie, Matalanatana bij voordeur, politie bij de grens van Swaziland, politie die ons de eerste keer aanhoudt, Maputo centrum door ramen van onze gangsterauto, omgekeerde wereld de locals die met ons op de foto willen, locale kids bij boot, de rimpel honden in de garage van de backpackers, het paradijselijke strand, 2 vrouwen die aankomen bij veerpond bij het vallen van de avond)
Zonder bereik hadden we elkaar een tijdje niet gesproken en allebei
toch wel stiekum iets geregelt om Mozambique nog te bewonderen!
Het strand hier bleek geen baunty strand te zijn dus besloot ik met een
paar andere onafhankelijke reizigers (Jigyeonghwan een zuid-koreaan,
Aida een sweeds meisje, Hanna een amerikaans meisje en de twee
duitsers) op zoek te gaan naar een zonovergoten plek waar het gras groener en het
water blauwer was.
2 Uur rijden over potholes door een landschap dat erg veel weg had van
het nederlandse landschap met haar platheid, koeien en gras ( hier ligt er alleen behalve aarde ook landmijnen onder het gras) bracht ons bij een mooi strand. Onderweg nog gestopt bij in het dorpje waar
Blooddiamond was opgenomen. Na de rit waren we er finally en het zag er mooi ui! Minpuntje was de backpacker,
wat geen backpacker was. Nette hutjes die 900 Meticais, 30 euro, per
nacht kostten...
Dat konden we wel beter besteden dus kropen we aan het einde van de dag
weer in de verotte, oude, gangsterbak en reden we terug. Onderweg
genoten we nog van het verse vlees van de braai aan de zijkant van de
weg waar autos met dronken, feestende mensen langs reden na een zondag
op het strand. Vandaag met dezelfde groep een tea break bij
Malangatana, bekende kunstenaar in Mozambique met een big ass house in
middle of de township, gehad. Al zijn dure schilderijen bekeken, naar
zijn bediende en zijn eigen zang talent geluisterd -opera- en daarna
nog een atelier van studenten bezocht nadat de politie weer het bloed
onder mijn nagels vandaan had weten te halen.
( de schilderijen tijdens avondeten, en de bepakte bussen in het centrum)
Morgen vertrek ik per minibus en taxi naar Swaziland, waar ik een dag blijf waarna ik naar Durban moet.
De windgoden is om windkracht 8 met zon gevraagt dus blijven we daar een dag surfen waarna we op het vliegtuig springen richting het koude, regenachtige kaapstad.
Uit onderzoek is gebleken dat van tijd tot tijd je leven riskeren uiteindelijk kan zorgen voor het verlengen ervan (Salt Magazine). Daarnaast is de adrenaline kick het vaak waard om de jackass uit te hangen…
De keer dat ik in Jeffreys Bay op mijn gezicht ipv voeten surfte was alweer 5 maand geleden en mijn bijna verdrinkactie was ook gedateerd. In Mosselbay nam de ripcurrent mij mee de zee in waar grote wasjes gedraait werden waardoor terug peddelen onmogelijk werd. Lang leven de catamaran dudes, die mij toen terug aan land brachten!
Sindsdien zie je mij alleen nog zandkastelen bouwen op het strand. Zoals Laird Hammilton al zei ‘I call the sea the humble lizer..You have to have respect for the sea.’ Je moet nederig zijn als je oog in oog staat met een golf van 20 m -Of in mijn geval een tiende daarvan-, toon je geen respect voor zo’n watermuur dan blijft er niets van je over. Dus nam ik mij een tijd terug al voor om met surfen mijn leven niet meer te riskeren… dat doe ik thuis wel weer op de mini golvjes met gratis storm en regen.
Ik vond een nieuwe jackass sport genaamd ‘springen’. Ik besloot na de cliffjumps van afgelopen week, een hoger gegrepen sprong te nemen… de hoogste swing van de wereld met 75 m vrije val.
Eigenlijk was ik het niet eens van plan. Ik reed mee naar Oribi Gorge om te hiken of om anderen te zien springen. Terwijl ik nog onbekommerd rond liep en van het uitzicht genoot stond henrike –met hoogte vrees-binnen no time klaar voor de sprong. Binnen 1 minuut was de horror voorbij en stond ze alweer boven met een glimlach van oor tot oor.
”Ga jij nog?” vroeg ze zittend op de grond omdat haar knieen nog knikten. “Mwha.., schijnt hetzelfde als parachute springen te zijn en dat heb ik al gedaan..” Het leek mij een koud kunstje en toch wel duur, dus liet ik de 2 Australiers eerst springen. Uiteindelijk haalt henrike mij over.
Ik sta op de rand en er sta
water van de rotsen af naar beneden, het dal in. Gert, de hostel dude, staat naast mij met camera en is net zelf voor de 2de keer gesprongen. Mijn hestje wordt vastgemaakt aan de ketting en de kerel houdt de zware lijn vast. En dan ga ik de fout in met mijn vraag om nog even te wachten met springen..
“Mag ik nog wat tijd om te realiserenm dat ik spring? Anders is het zo voorbij” Ik zet een stap. Henrike gilt mij toe vanaf de rotsen in de verte.
Oke, ik moet springen. Maar iets duwt mij naar achteren. Het is te diep, te ver, te stijl en te dom om te doen… Het duurt lang en er valt een stilte. Dan word mij van beide kanten moed in gepraat.. “Je kan het. Niet denken, Marije. Gewoon doen. Spring. Nog een voet over de streep.” Zodra ik die voet half zet begint hij al 1,2,3 bungee te roepen. Waarop ik terug spring. Wat een gedoe!!! Ik vraag of ik mijn geld nog terug kan krijgen… wat overigens maar 30 euro is. “Nope.”
KAK. Wat een stomme beslissing. Waarom lukte het henrike zo makkelijk en sta ik hier al 10 minuten?! Er word geklapt van achteren en bovenop de rosten zie ik ineens allemaal hoofdjes van toeristen en hikers die zich afvragen wat er gebeurt. “JUMP!! JUMP!!”
Ik scheld en hij moedigt mij nog meer aan door zelfs mijn kuit beet te pakken en te zeggen dat ik alleen die over de streep moet zetten… -wat niet helpt omdat ik bang ben dat hij me meteen loslaat en 1,2 bungee roept ipv 1,2,3 bungee. Nog een voet. Een maar. For Fock Sake, Pocahontas kon ook altijd makkelijk van die hoge waterval springen! Open je armen en spring gewoon! Toch zet ik mijn andere voet terug...en zeg zelf 1,2,3 bungee en stort mij in de
diepte.
Een doodste stilte in het dal, weg van de muziek en mensen. Eerst denk ik een hartaanval te krijgen en vergeet ik adem te halen…. Dan voel ik al dat ik hang aan het touw en swing ik door het dal….Weergaloos uitzicht en de waterval lijkt nep en slowmotion vanaf een afstand. Ik hang languit en gil de longen uit mijn lijf! De tranen lopen over mijn wangen van de wind. “JEZUS WAUW JEZUS WAUWWWW GODVER MAN! JEZUS! WHOEEEEE” waarna ik langzaam omhoog getakeld word en daar trillend na geniet van de sprong!!! Ik scheet 10 kleuren en daardoor was de kick van springen 10 keer zo groot! Geweldig!!!
Nu bivakeren henrike en ik in Durban. Vanaag dik de shopaholic uit gehangen, alsof we aan kledingtekort leiden...
Na maanden in de middle of nowhere hadden we het even nodig.
Morgen vertrek ik naar Northern Drakensberg en Henrike naar Swaziland, waar het vriest en sneeuw ligt :S
Geniet allen van de zomer!
Vol goede moed begon ik mijn rugzakreis. Deze keer alleen. Maar op mijn tweede bestemming bleef ik al langer hangen dan gepland…
Ik ben in het paradijselijke coffeebay, bestaande uit een uitgestrekt teletubby land waar naast de Xhosa bevoling, wonend in mooie, ronde hutjes met stro daken, ook half gare hippies wonen die vrijwel allemaal cronisch stoned in het hostel rondlopen waar ze gezellig bij het vuur meetrommelen of hun sieraden verkopen.
Volgens mij begin ik met mijn highlight van de hele reis op deze manier, en is de natuur en deze uberrelaxte backpackers niet te overtreffen. De backpackers bidet goedkope beachdays inclusief surfboard huur, geweldige hike trips met cliffjumps en elke avond gezellig bushtv –kampvuur- kijken en trommellen!
Hierdoor bleef ik hier een week plakken. Henrike arriveerde halverwege mijn verblijf en morgen vertrekken we allebei richting Durban.Foto van pause tijdens de hike naar Holl in the Wall en mijn 2de cliffjum
Rode stippen = Port Alfred aan de kust & Alicedale landinwaards
Zwart = East London + Garden route, afgelegd in April, 2 weken + 1 week kaapstad
Blauw = Route naar Swaziland, komende 2 weken + 1 week kaapstad
Groen = vlucht de 26ste Juli van Durban naar Kaapstad
Over twee weken cooling down in Port Alfred, dan de boel inpakken in mijn backpack en opnieuw reizen voor 2 weken en 1 week Kaapstad!!!
Voor de lucky bastards in Nederland die al vakantie hebben, geniet ervan!
Alle anderen veel succes met de laatste loodjes :)
Ciauwww
Na eeuwen meld ik mij weer; Hallo Nederland!
Het zou kunnen dat ik de indruk wek dat er hier niets meer gebeurd,
maar niets is minder waar.
willekeurig spel’ behaald met 5 uur spelen van het spel ‘30 seconds’, een variant op hints maar dan met woorden. Die ochtend erna vertrokken Lynke, Micheal en wij uit sprookjesland, terug naar de bewoonde wereld.
Een weekeind later organiseerden wij in Alicedale een feestweekeinde; als losgeslagen marmotten liepen en sprongen de Port Alfred vriendjes en vriendinnetjes in het rond. Marion iets te enthousiast. Zij kwam er op haar beurt achter dat ze niet gemaakt is voor meer dan 2 flessen wijn en sprong door het raam. Samen met haar in de ambulance door de bergen in het donker naar Grahamstown gereden waar we ontdekten hoe een public hostpital werkt. Leuk is anders, totaal geen Grey’s anatomy. Ook de handsome doctor Shepherd miste...
Vorig weekeind. Mijn klasgenoten zijn naar de kalahari voor 14 dagen. Vele vertrekken meteen na het moduul, terwijl ik dan nog 4 weken Zuid Afrika doortuf. Daarom koos ik Port Alfred boven de kalahari woestijn, voornamelijk om doekoes te besparen. Daarnaast liggen de zoutpannen onder water waardoor camperen in de woestijn een synoniem wordt van in doorweekte pyjama op een
luchtbedje dobberen in de kou. Waarschijnlijk rijden ze daarom nu ook om de woestijn heen, i.p.v erdoor...
Ik heb Marion haar linker bedhelft op ge-eist en woon in
het gezelligste huis van heel port alfred! Samen met Marion, Esther, Elze,
Henrike en als enige man Anne trokken we naar Jeffrey’s Bay vorig weekeind om
eens flink te surfen en feesten. Deze groep haalde het onderste uit de kan wat
betreft kinderachtige acties en melige buien. Zelfs de eeuwigheid wachten voor
de wegwerkzaamheden vulden wij op met dom doen en lachen in 2 gehuurde auto’s.
De
zee liet het helaas niet toe om dik golven te rippen.
Enthousiast peddelden wij mee met wat locals, maar al
gauw voelde ik rotsen onder water. Bleek het een reef break te zijn. Marion en
ik peddelden een stuk uit naar links en hebben toen meer dan 2 uur
gediscusseerd hoe we hier in hemelsnaam levend uit konden komen. Uiteindelijk
draait het allemaal om timing met beachbreaks, and we got lucky.
Minder lucky waren de hechtingen van Marion die losweekten, een gapend gat in
haar elleboog achter latend. Deze keer wel een behandelingskamer zonder
wasbakken vol naalden, doeken met bloed all over the place en een chaos zooi
aan medicijnen op een aanrecht, maar nog steeds geen doctor Shepherd...
De dagen erna waren de golven niets beter dus gingen we effectief speedshoppen, de wereldberoemde, levensgevaarlijke, gigantisch grote supertubes bekijken en eten bij Kentucky Fried Chicken op het gras. Het surfen was niet eens nodig want onze buikspieren werden zwaar getraint met het non stop lachen...
Het weekeind van nu verloopt chill. For old sakes lopen Marion en ik een paar keer per week hard. Verder eisten de reisplannen hun tol; erg veel mee bezig geweest en geen enkele knoop doorgehakt..., daarnaast ben ik aan het solliciteren, moduulopdrachten en feesten, vannacht weer gefeest met piloten van de airschool en in een paar lokale pubs wat gedronken met Alan en Marion.Tot zover het nieuws. Dan het weer; In zuid afrika ontkent men hard de koude winter die nadert (media he: een verdraaid beeld van de werkelijkheid, foto’s worden echt wel gefilterd voordat deze gepost worden,...toch wel!) Overigens schijnt het in Nederland nog steeds mooi weer te zijn en hoop ik dat iedereen ervan geniet!
Ik goed u wensenavond.
Weken na het incidentje – een geschrifte man die van de
trein afgetrapt was verderop sloeg met zeis een stuk of 10 ramen van campus in
om vervolgens de computers aan te vallen – kan ik nu eindelijk een einde maken
aan mijn semi-computerloze leven. Het duurde eventjes
voordat er weer een paar window 95’tjes stonden; TIA (This is Africa)
Bij dezen; I am back!
Terug naar groep 8 basisschool; mijn spreekbeurt gaat over de Sparkling Bird and the Rock Hyrax, we zitten uren achtereen als kleine kindjes in een klas lokaal, vol met skeletten van allerlei herten en vossen als decoratie, en gaan gezamenlijk op scouting look a like tripjes voor volwassenen.... Welcome to Wildlife ...jeeee!!!
(foto's; 1 male elephant in mature, 2 Zebra's, 3... herfst in zuid afrika...., 4 4x4 jeap, 5 mijn bed en gordijnen met hoog wildlife gehalte; harige spinnen van handpalm formaat.
Vanochtend maakte ik mij zorgen omdat Henrike er op een vrije ochtend al om 7:30 uit was, wat bijzonder zeldzaam is... bleek ze bij de buren te logeren omdat er een grote spin in onze kamer zat en ze niet zoals vorige keer de hele groep kond roepen om hem gezamenlijk weg te jagen want iedereen incl haar kamergenootje, niemand minder dan ik zelf, sliep al... waarschijnlijk heb ik hem per ongeluk opgegeten want hij is spoorloos nu..uh uh hum. 6 vroeg in de ochtend voor de campus. klaar om te vertrekken voor een trip. laatste foto; dit is een scorpioen, tijdens een vroege bushwalk uit zijn nest gehaald! Gigantisch mooi!)
1 In de bus over de hobbelweg op weg naar ons weekeindadres: Port Alfred!
2 Locale pub Snorts helemaal met VJ met zelfs portret van Bea
3 Queensday feestje, roel achter de bar zwaait
4 Spelletjes op koninginnedag; team Ludwig & Henrike VS Mathias & Marije... maar een afrikaans team won...
5 bitterballen die niet naar bitterballen smaakten
6 Spelletjes met slydingsbaan (met zeepsop en water) voor de Grand
7 Duneboarden op Eastbeach met Jessie, Gerrianne, Jantine.
8 Jantine, Jessie, Gerrianne na wandeling eindelijk op de hoge duinen
9 Meidenavond; Pride & Predujice gekeken
10 Zonsondergang met Henrike haar Canon; foto manipulatie met camera geloof ik... maar het was wel erg roze hoor.
11 Marion & de ranger Jurie, erg blij tijdens weer een andere gezellige avond in Snorts
12 Ik duneboarden, door het board met kaarsen in te vetten ging ie wel eruuuggg snel!
Na de Garden Route betrok ik mijn
nieuwe crib in Alicedale.
Het dorp ligt 120 km van Port Alfred weg. Om er te komen moet je een flinke auto
hebben, want over de gammele zandweg heuvel op en af krijgt deze het zwaar te
verduren. De taxi rijder uit de township is onze redder in nood gedurende de
komende 2,5 maand.
”What? Alicedale,
what the fock is there to do, why do you go there?!”
is de reactie van de paar mensen die het dorp wel kennen,
als ik vertel dat ik daarheen ga. “Well, actually I have to. For my next module
Wildlife Management.” Zucht ik dan. De Lonely Planet beschreef het dorp o.a.
als ‘…a little ghost village with over 70% unemployment among inhabitants, a
lot of poverty and a high rate of Aids…’
Andere artikelen zijn niet positiever…
”Alicedale is, to all intents and purposes, stone dead. Its function as a
useful connecting junction for passengers from the north on the way to Port Elizabeth and beyond
fell away in the early 1800’s.When railway staff left, the butcher and baker
literally closed up shop and walked away. The town's stock of 50 or so homes
devalued to between
R5 000 and R15 000. Unemployment among its 4 500 township residents stood at a
massive 96%.” www.thepropertymag.co.za/pages/452774491/articles/2004/December/Alicedale
”Then, in 2003, the provincial government, Eastern
Cape Development Corporation (ECDC) and the Mantis group launched the
R20-million Qhora project to rejuvenate Alicedale through sustainable tourism
development. The Bushman Sands development, consisting of a game reserve,
four-star hotel, conference centre and golf course was a key component of this
plan.”
(http://www.mg.co.za/articlePage.aspx?area=/insight/monitor/&articleid=284374)
Nou, en op die multimillion-rand golfcourse woon ik nu letterlijk. Als ik ’s ochtends in pyjama mijn kamer verlaat, om 6 meter verderop van een douche te genieten, staren de vroege ochtend golfers mij aan...
Na het project van 2003 werden er veel banen beloofd aan de bevolking. 730 Om precies te zijn. Dit zou de werkloosheid doen afnemen met 75%, maar Bushmen Sands (het hotel naast mijn crib) maakte dit niet waar door werknemers van buitenaf aan te nemen en slechts 105 banen te bieden voor locals. Nu teren de jongeren op het magere salaris of pensioen van hun ouders en hangt de helft van de mensen als zombies op straat. Misschien wordt het ook daarom wel Gosht Town genoemd?
Verder schijnt de 60 hectare golfbaan gebouwd
te zijn op gemeente grond wat oorspronkelijk van de locals was om vee op te
houden, kunnen locals niet meer vissen omdat het game drive gebied de toegang
naar New Year’s Dam ontoegankelijk heeft gemaakt, zijn zij boos en verbitterd
over de gemeente en het project van 2003 en is het verschil tussen rijk en arm
belachelijk groot in dit kleine dorpje.
Eigenlijk is het hele zooitje niets beter geworden nadat het project gestart
is, behalve dat er nu dus wildlife management modules gehouden worden in het
gebouw op de golfcours naast het game drive gebied....en dat ik daar woon
Marije Kuipers
EISS Wildlife Campus
PO box 10 6135 Alicedale
South Africa
(Kaartjes zijn meer dan welkom aangezien ik hier in the middle of nowhere, ver van de beschaving, leef met slechts 15 man...)
Van Links naar rechts en boven naar onder en niet achteruit;
1 Kaapstad, Longstreet
2 Hostel, dinningroom...en de huiskat
3 Mountain view zonder wind dus maar golfsurfen als enigen... wat enige twijfel gaf..waren de golven dat zo klein?
Een zeeleeuw die met de golven mee zwom en genoot.. maar volgens de vrouw die ons toesprak met " Owh my dear, I saw a shark just close to you and nearby the costs, god bless you.. I wanted to telll you so hardly... god bless you be save. bye" Goed. niet elke haai eet mensen en in Muizenberg het golfsurfmecca zitten sjharkwatchers dagelijks toe te kijken hoe 4 haaien zich door de massa zittende golfsurfers heen manouvreren.... dus gingen we voor nog een golf tot we moe en ijskoud waren.
4 TIA (This Is Africa) en alles past. Dus met 2 duitsers en een golfsurfplank in een mini auto mee gelift 15 km terug naar kaapstad centrum...
5 Een dorm in Kaapstad waar we 1 nacht sliepen
6 Pap, Mam.....Portugal is er niets bij en de currency is 1 op 12 nu..... :P
7 Koken met powercut, ook water hield er paar uur mee op....
8 bloemen
9 Jungle wandeling langs en door de rivier...
10 .. he... dezelfde....
11 mos
12 Rhode, Zwitsers meisje met wie we jungle tochtje deden op zondag
Ten slotte nog 4 foto's; In tegenstelling tot de 400 Rand kostende heenweg naar Table View met taxi (15 km van centrum Kaapstad), was de terug reis uit Stellenbosch terug naar centrum gratis.
Als gebakjes in de oven lagen we in het bakkie van kennissen uit Hogsback die ook die kant op gingen.
always, terug omhoog read more
on Laatste weken Alicedale